STUDIEDAG

14 december 2018

 

 

lees meer

Divo wenst zalige (hoog)dagen..

 

Hoogdagen zijn verlofdagen geworden. Ooit waren het ankerpunten in een kerkelijk jaar ...

Je kan ze vandaag ook zien als momenten van onderbreking, van discontinuïteit, in jachtige tijden. Discontinuïteit met betekenis. Betekenis die anders is en mag zijn voor elke andere lezer. Geef ze gerust een etiket. Laat ze ook zonder etiket, zo blijven ze ruimer. Ze kunnen zelfs stapstenen aanbieden voor verbindend en co-creatief leiderschap.

 

Vasten, Pasen, Pinksteren

Vasten, versoberen als brug naar een nieuwe toekomst?

In de weken voor Pasen hebben we het (misschien wel met onze leerlingen) over vasten, versoberen.

Het is een uitnodiging voor onze alertheid om door het bos de bomen te blijven zien. Onze inzichten, oordelen, actie- en doelgerichtheid mogen immers ook in aanmerking komen voor versobering.

We hebben snelle oordelen over gezondheidshypes, meer en betere King Burgerrestaurants in Vlaanderen, de beelden van ‘a way of work’ in slachthuizen, de berichten over terrorisme, al dan niet vermeend.

Of van totaal andere aard:

De ouders moeten maar naar school komen op oudercontact.

Een nieuw schooljaar start op 1 september.

Het loopbaandebat van leerkrachten moet die richting uit.

De hervorming van het secundair onderwijs is goedgekeurd door het parlement.

 

Kunnen we bomenfluisteraar worden? Om te verkennen waar het allemaal kan om gaan, zonder oordeel, zonder uitspraak, met geduld en tijd. De bomen als de kloppende harten van het bos dragen verborgen emoties met zich mee en dieperliggende historieken. Le coeur a ses raisons, que la raison ne connaît pas. (Blaise Pascal). Emoties, dikwijls gelinkt aan oordelen. Oordelen verbonden met denkpatronen en eigen waardeschalen en historieken en … belevenissen van mensen. Eigen gelijk? Gedeeld gelijk?

 

Is in vermelde en andere materies nog een vastenelement in te bouwen? Enige mentale versobering. Ietsje afdoen van het eigen gelijk. Openheid scheppen voor het gelijk van de andere. Relativeren of relatie-veren? Opveren door de waardering van andere inhouden van ‘gelijk’. Schooldirecties meer ruimte en vertrouwen geven voor dialoog in een regionale context.

 

Pasen.

Durven verrijzen, schitteren en stralen met nieuwe inzichten. Opstaan uit de oude axioma’s, soms ook de dode axioma’s. De weg vinden naar Emmaüs met de oude getrouwen. De verrassing beleven van een onverwachte ontmoeting. De rijkdom voelen van de mogelijke inbreng van afwezige ouders, van stille jongeren die niet anders willen dan niet opvallen, de blijheid ervaren van het gunnen van de eigen feestdagen, zoals die vanuit religieuze origine ook inheems ontstaan zijn.

 

 

Met Pinksteren in zicht.

Ik wil Hemelvaart niet vergeten. Hoe verbazingwekkend, verbijsterend het kan zijn om het materiële, fysieke, pragmatische los te laten en eens samen, in team, een aanzet te nemen naar spiritualiteit. Om met Pinksteren terug te keren, back to basic, om elk jaar opnieuw een beetje te her-scheppen, in voorbereiding van een nieuw schooljaar. Kennis en vaardigheden bij jongeren verrijken met persoonlijk leiderschap, met intensere verbinding en inzet voor meer maatschappelijk welzijn. Want ze zijn met velen, de kinderen, jongeren en ouders die slechts heel beperkt kunnen meedoen. Het zijn immers topjaren voor organisaties van voedselbedeling.

Mogen schooldirecties daarom ruimer handelen en beslissen?  Kunnen ze het vertrouwen krijgen om, zoals Divo vraagt, te beschikken over een totaalpakket aan uren of punten of financiële middelen om hoger vermelde voorliggende werven in een regionale context, dialogaal uit te werken. De dialogale school? ‘Zie, ik maak alles nieuw’. Met een nederige waarschuwing voor overdrijving, wellicht eigen aan het evangelie…

 

Etienne Carrette